Wie ik ben

en wil zijn.

Mensen en hun verhaal.

Het heeft me altijd al iets gedaan.

Of het nu gaat over sprookjes, mythes, of echte verhalen; ik luister graag naar wat er wordt verteld.

Als psychotherapeut kies ik ervoor te luisteren.

Gehoord worden kan zó’n verschil maken in een mensenleven!

Als fotograaf kies ik ervoor te vertellen;

mensen aan te moedigen hún verhaal te vertellen en zélf te zien dat ze mogen zijn wie ze zijn.

De ervaring leerde me dat wij niet alleen gehoord, maar ook gezien willen worden. Niet om in het middelpunt van de belangstelling te staan, wel om te mogen zijn wie we zijn.

___

Ik ben Sylvia.

Partner. Katmoeder. Rolschaatser. Wereldreiziger. Wannabe-levensgenieter.

Verlangend middels fotografie mensen blij te maken. Mezelf blij te maken.

Bemerkend middels o.a. het schrijven van deze tekst hoe moeilijk het steeds is om jezelf bloot te geven. Maar er daarom net trots op zijn, als je dat wél dóet (zoals nu).

Hoe kan je gehoord en gezien worden, als je niet vertelt? Als je jezelf niet hoort? Als je jezelf niet ziet?

Ik gun het mezelf mijn verhaal te vertellen. Mijn verhaal te schrijven, te herschrijven. Tijd te maken. Te vertragen. Stil te staan bij wat er toe doet. Herinneringen te maken aan wíe er toe doet.

Exact dàt, gun ik jou ook. Welkom!